કરિયાવર

કરિયાવર

વાહ! શું મુલ્યવાન કરિયાવર આપ્યો તે બાબુલ,

કે યાદો રૂપી જહાજમાં બેસીને હું સાસરે ચાલી.

આ કરિયાવર નહી પરંતુ છે ખજાનો મારો,

ના કોઈ લુટે, ના કોઈ ચોરે, ના કોઈ જુએ બાબુલ.

ઉપરથી છે હરિયાળી બધે ભીતરથી સુકી વાડી,

સુકા આસુને કોણ જુએ બાબુલ.

વચન છે મારું તને કોઈ દિ’ નહી ભૂલુ આ યાદોને,

અને જો ભૂલું તો આ મારી કવિતા યાદ અપાવશે મને.

જીવનનાં સાતેય રંગ બતાવ્યા તે મને,

ખુબ ખુબ આભાર કે આઠમાને બાંધ્યો પાલવડે મારાં.

સ્વપ્નેય ન ધારેલો કરિયાવર આપ્યો તે યાદોમાં,

બીજું તો શું માંગુ?

બસ, હવે બવ થયું બાબુલ!